अधीर श्रावण
उनाड वाहे वारा,
आठव येता तुझी माधवा
देह सावळा सारा...
अशांत यमुना, उदास गोकुळ
उधाणलेला पूर,
दूर तिथे तू, तरिही छळतो
तुझा पावरी सूर
कोमल स्वप्ने, मधुरा-भक्ती
जपते राधा वेडी,
पायांमध्ये जणू घातली
कुणी फुलांची बेडी!
हळवे तनमन, सरले ’मी’पण
गर्द निळी ही भूल
निळसर मोहन, राधा झाली
निशिगंधाचे फूल!
- स्पृहा
Comments